woensdag 16 augustus 2017

[#lst] Het werkpaard


In de begindagen van "de naaicarrière" werd hier van alles genaaid, misschien kun je wel zeggen dat ik me eerder focuste op van-alles-en-nog-wat-als-het-maar-geen-al-te-passende-kleding-was-en-al-helemaal-niet-voor-mezelf. Denk aan zakjes, kussens, mandjes, zakjes, vlaggen, knutselspullen, knuffels en nog meer zakjes. Straffer nog, ik bleek dat ook graag te doen, dat tassenspul, wat leidde tot, naja, nog meer tassen #schaterlach.
Ergens onderweg besloot ik min of meer zelf zoveel mogelijk de kleerkasten van vulling te voorzien en wat later ging het lijf in staking. De combinatie van die twee zorgde ervoor dat tassenmakerij op een erg laag pitje stond ten Khadetjeshuize. Af en toe iets kleins, iets dat relatief vlug gaat maar niet een tas waar ik al mijn liefde en energie in kon stoppen - realistisch en verspillingsgewijs gezien heb je natuurlijk ook maar een aantal tassen nodig.

503-02
503-03
503-04

Ik kon echter rekenen op een of andere goddelijke interventie... mijn trouwe werkpaard dat ik dag in dag uit overal meesleur - aka mijn handtas - zag er met de dag triestiger uit. Ik zag het met lede ogen aan want  een handtas die handig, niet lelijk, niet te groot en niet te klein is, dat is een puur gemak jong. Er werd een poging ondernomen om het te fixen maar het mocht niet baten; tijd voor nieuw gerief!

Dat nieuw gerief werd al snel gevonden - opnieuw goddelijk en zo, ik was niet eens op zoek maar vond toevallig #schaterlach -, er kwam zelfs kwijl aan te pas wegens helemaal mijn ding. Tot mijn oog op het prijskaartje viel... miljaar, wellicht elke euro waard maar budgettair gezien geen haalbare kaart - mark my words, ik kom er nog op terug. Ik ging in mijn patronengeheugen te rade, zocht en vond warempel iets wat min of meer die richting uit ging. Goddelijker dan dit kun je het moeilijk krijgen, niet?

503-05 503-06
503-07
503-08
503-09

M  A  A  T  |  Het patroon omvat drie verschillende maten, small - large - traveler size. De patroondelen van de kleine tas zagen me er zo ieniemienie uit, de traveler zo groot dat de keuze érg makkelijk was. Large is mijn leven #schaterlach. Ik veranderde er warempel niets aan, aan die maat.

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Ik was van in het begin niet van plan me aan het patroon te houden. Mijn "droomtas" danste door mijn hoofd en ik paste het patroon daaraan aan;
  • exit de closuretab, enter een rits om de boel te sluiten
  • exit de manier van hengsels bevestigen
  • exit quasi alle versteviging die het patroon voorschrijft, enter de visie van Annelies
  • enter een groot ritsvak aan de achterkant van de tas
Eerst was ik nog van plan me te houden aan de werkbeschrijving, maar aangezien ik al aan zoveel mijn voeten veegde, deed ik van gebruik-uw-boerenverstand en tirez-votre-plan-gelijk-het-uitkomt. Ik kan er dus erg weinig over zeggen, over de handleiding -- hoewel mijn ervaring met Swoon is dat die handleidingen over het algemeen goed in elkaar zitten ;). Ik mopperde links en rechts wel eens, maar hé, er was een handleiding die ik kon volgen dus ik heb geen recht van spreken.

De tas op de foto's is leeg - om je een idee te geven van de stevigheid - en is best wel ruim. Ik krijg er makkelijk alles wat ik nodig heb in - ik sleur geen hebben en houden mee - en heb nog plaats voor een bescheiden lunch. Door de zijkanten anders te vouwen, is het mogelijk de tas nog uit te breiden. Wat versteviging betreft - ik kon het niet laten ;) - gebruikte ik wat er in huis te vinden was; LE420 (erg dun en soepel) op het kunstleer en H200 op de voering. Om de bodem wat extra mee te geven, streek ik op beide bodempanelen een laag Decovil en bevestigde er tussen nog een laag Style-vil - mijn voorkeur gaat uit naar Fast2Fuse maar mijn hamstervoorraad daarvan bleek uitgeput ;).

Ik werkte de tas eerst helemaal af, en toen kwam het... tijd voor de rivetten. Ik was zo slim om tot het allerlaatste moment te wachten vooraleer aan de tas te beginnen zonder te controleren of ik alles wat ik nodig had wel in huis had - niet dus. Bon, rivettentijd dus. Ik snuisterde in de voorraad en zag er zwarte zitten. Exemplaar 1 zat er min of meer redelijk in, nummer twee en drie gingen de mist in en vier, wel, daar durfde ik zelfs niet aan te beginnen. Ik heb geen spindel in huis, meestal bevestig ik die dingen met mijn variotang - en meestal gaat dat ook prima - dus ik was eerlijk gezegd wat pissig dat het deze keer niet vanzelf ging. Meneer Khadetjes werd erbij gesleurd om me van het nodige gereedschap te voorzien om die dingen te verwijderen en ik deed een nieuwe poging... Deze keer met exemplaren met een dubbele kop, want met  hengsels die langs beide kanten zichtbaar zijn, is dat gewoon mooier. Geen idee wat het verschil was, want ook deze rivetten werden met de variotang vastgezet, met het grote verschil dat deze er onmiddellijk perfect in zaten. Oef jong, zenuwinzinking afgewend #schaterlach

C  O  N  T  E  N  T  ?  |  Ik had een sjakos vandoen, dus ja! Heel erg eventueel zat ik wat tegen de (blog)deadline van dit bericht aan dus kan ik nog niet veel zeggen over of de tas ook praktisch zal zijn #schaterlach

Als ik kritisch naar de tas kijk, zie ik wel nog een aantal werkpuntjes en een aantal dingen die ik anders zou aanpakken bij een volgend exemplaar. Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat ik er even genoeg van had, van foefelen en prutsen tegen de klok ;).
Ik deed het niet, maar ik vermoed dat als ik alle materiaal en uren zou optellen die ik eraan werkte -- ik werk niet super snel, en combineerde met wat rondlopen in huis en gezellig doen met meneer Khadetjes, maar ik schat dat ik er toch minstens een uur of twaalf aan bezig was -- ik beter af was met het winkelexemplaar ;).

503-10
| Stof: zwart kurkleer (K-bas) | Stof voering: Gingiber driehoeken (PiekeWieke) |
| Fournituren: K-bas | Patroon: Nora (Swoon Patterns) met aanpassingen |

#lst ofwel  Let's sti(c)k together is een initiatief van Flaflinko waarbij wie dat graag wil rond eenzelfde thema werkt. Deze keer waren er twee thema's; gepakt&gezakt en terug naar school. Aangezien zowat alles en iedereen hier meestal voorrang heeft op mijn eigen wenslijstje, negeerde ik alle schooltoestanden en ging ik resoluut voor een handtas voor mezelf. Geef me eens ongelijk ;)





Stof in 2017: 23 in  - 91 uit  (11 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit

zondag 13 augustus 2017

Werkelijk


De her en der rondslingerende projecten-die-nog-wat-liefde-nodig-hebben aka ufo's werden verzameld, een lijstje werd gemaakt en sindsdien kwel ik mezelf met het leegmaken van die zakjes - neuroot als ik ben verzamel ik alle projecten waaraan ik bezig ben in van die meubelgigant ziplockzakjes ;).
Ja, kwel... je leest dat goed. Het zijn allemaal projecten die ik met veel liefde startte maar eens ze in een zakje belandden en daar blijven liggen, verandert dat snel. Mijn hoofd gaat verder met plannen en tijd of zin om iets af te werken, tja, daar wringt het schoentje nogal vaak.

501-02
501-03
501-04

Om dochterlief haar communiejurk was extra feestuitstraling te geven, knipte ik enkele tule cirkelrokken, die ik in de voeringsjurk vastnaaide. Ten Khadetjeshuize worden echter geen jurken gemaakt om in de kast te hangen en de extra lagen tule zorgden ervoor dat de jurk niet zo eenvoudig door gedragen kon worden. Voorzienig als ik was, kocht ik tegelijk met de tule een stuk stof dat als onderrok kon dienen... het enige was moest gebeuren was de rokken los tornen (#hoeratornen), het boeltje opnieuw rimpelen (#hoerarimpelen) en aan een elastiek uit de voorraad bevestigen (#hoeraelastiek). Oh, zei ik al dat het ging over maar liefst vijf lagen tule (#hoeratule)? Als je een beetje van goede wil bent, kun je je voorstellen dat ik niet echt zat te springen om dit ***klusje te fix'en #schaterlach

501-05

Ik zette me er toch maar aan omdat het bovenstuk dat ik in gedachten had voor erboven ook in die stapel te vinden was... Toen ik volop shortjes aan het stikken was, had ik 1 outfit in gedachten die wat 'chiquer' was dan een gewone speelshort; ik maakte een blauw exemplaar met zelfgemaakte biais - oh joy oh joy, een springerig stofje om biais te maken, ge kunt niet beter kiezen #schaterlach - en daarop plande ik een soortement van korte top. Zo gezegd zo gedaan, ik stikte het bovenstukje van een Just Knot It met een tailleband eraan in een gekoesterd stofje en hees het kind erin.

Dat. was. het. niet.

Beide stukken waren mooi op zich, maar de combinatie was zo fout dat zelfs ik het zag. Ik tornde de tailleband terug los, deponeerde het geheel in een ikeazakje en stikte een plan B tshirtje of twee #schaterlach.

501-06
501-07
501-08
501-09

Maar de tule en de top samen, dàt leek me wel een goed idee...

De eerste poging leerde me dat ik er met een band die even breed was niet ging komen. Ik liet dochterlief de rok aandoen - daar had ik eigenlijk met mijn fototoestel moeten klaarstaan, tule brengt toch echt de prinses in de kwajongen naar boven ;) - en probeerde min of meer op te meten hoe breed het op bepaalde punten moest zijn om niet al te crop top te worden en toch rekening te houden met het typische holle ruggetje van dochterlief. Het leverde me een behoorlijk komisch patroondeel op - dat ook niet helemaal op punt staat maar wegens 'draagbaar genoeg' doe ik mijn ogen toe en geniet ik van dochterlief die rondjes blijft draaien - en een kind dat door het dolle heen is en dagenlang met haar poep staat te schudden terwijl het zichzelf staat te bewonderen. Of hoe schoon en simpel het leven kan zijn - moest dat nu werkelijk zo lang duren #schaterlach

501-10 501-11 501-12





Stof in 2017: 23 in  - 89 uit  (11 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit
M e v r o u w   K h a d e t j e s   v s   d e   u f o ' s :   5  d o w n                                      

zaterdag 5 augustus 2017

Gesmolten brein #schaterlach³



Ik schuif de schuld integraal van me af en kijk in de richting van Juffra Toertjes als aanstichtster van alle kwaad. Zij ontwierp namelijk - samen met haar zus - een ongelooflijk schattig speelpakje dat ook als badpak kan dienen. Er gingen maar liefst een dozijn bellen rinkelen in mijn hoofd... ik lees namelijk al jaren erg geïnteresseerd mee over zwemgerief, maar zelf doen, ho maar, geen haar op datzelfde hoofd dat eraan dacht dat zèlf te doen - laat staan voor mezelf. Maar allé, een mens kan al eens van gedacht veranderen, dus deed ik eens zot; zoals zo vaak ging ik voor dochterlief van start vooraleer mijn eigen rondingen in de strijd te gooien - dan hebben we het nog niet eens over die eigen rondingen online te gooien, geloof me vrij als ik zeg dat dat een uitdaging van een totaal ander formaat is.

500-02

Een badpak maken doe je natuurlijk niet zomaar - misschien doe jij dat wel, maar hier gaat er altijd wat voorbereiding- en opzoekingswerk aan vooraf. Het ging wat gelijktijdig, het zoeken naar stof en naar een patroon dat ik plezant vond. Het was nogal een zoektocht, op beide fronten... voor het patroon koos ik na véél vijven en zessen voor de Soma Swimsuit van Papercut Patterns. Nog niet helemaal wat ik voor ogen had, maar ondertussen heb ik een inspiratiebord vol gerief waarmee ik nog jaren weg kan #schaterlach.

Stofgewijs moet je niet echt in België zijn... mits wat moeite kun je in een aantal winkels wel een aantal - al dan niet mottige - effen kleuren vinden. Wil je echter graag iets met een print, dan wens ik je veel succes om dat dicht bij huis - of zelfs bij onze noorderburen - te vinden. Er zijn een aantal plekken, maar ik vond niets naar mijn goesting - en ja, ik geef het grif toe, ik ben wellicht wat picky. Ik bestelde voor de eerste keer bij Spoonflower, best wel spannend vond ik dat eigenlijk, je hoort er immers zoveel dingen over. Over hun sportwear lycra ben ik zelf erg tevreden, het badpakje van dochterlief werd al véél gebruikt - in chloorwater, volle zon in combinatie met liters zonnecrème - en ziet er nog steeds perfect uit. Ik voelde een aantal andere zwembadstoffen en moet wel zeggen dat er veel verschillen in zijn. De stof van Spoonflower is prijzig, maar is ook van goede kwaliteit en verwerkt makkelijk, niet onbelangrijk. Als je zelf op zoek gaat; je zoekt spandex (in de volksmond vaak lycra genoemd, maar dat is eigenlijk een merknaam) die langs 4 zijden uiterst rekbaar is.
Zelf ben ik geen Libertyfan, maar voor wie eens wil avonturieren in badkleding, hier moet je zijn #schaterlach

500-03

Naast de stof heb je als volwassene nog wel een aantal dingen nodig, ik denk maar aan voering - doorkijk aan het zwembad, nee dank u - allerhande exotische fournituren als zwempakelastiek, ringetjes, sluitingen en ga zo maar door. Opnieuw van alles waarvoor je beter niet in België woont. Quasi onvindbaar, ik zeg het u.
Ik ben geen mega groen meisje - dat klinkt precies alsof ik dat iets vies vind, maar euh, ik doe écht wel mijn best - maar gewone elastiek gebruiken was geen optie; dat werkt misschien als je enkel een teen in het water dipt en slechts een zomer in je kleding past, maar op lange termijn is dat niet duurzaam en hangt je broek na enkele rondjes op je enkels. Ik zwem graag en veel, dus dat ding moet wel even meegaan. Na wat rondspeuren bestelde ik bij Kantje Boord - waar ze trouwens een ongelooflijk goede service hebben! Het is een winkel gespecialiseerd in lingeriebenodigdheden, dus je kunt er bijna alles vinden wat je nodig zou kunnen hebben om zwemgerief te maken - inclusief voering, ook al kun je daar in principe ook je buitenstof voor gebruiken.

500-04
500-05
500-06

M  A  A  T  |  Na zorgvuldig opmeten en vergelijken met zwemgerief waar ik min of meer in pas, koos ik voor het bovenstuk maat L en voor het onderstuk maat XL. Het was nogal een gedoe, want euh, een mens wil er toch wel in passen, dus tekende ik eerst uit voorzorg een cm bij, deed er weer eentje af, maar in the end maakte ik zoals voorzien, een 'correcte' L bovenaan en een XL als onderstuk. Als ik de maattabel tot op de letter zou volgen, had ik een XXL moeten maken - die is er niet, vandaar die cm die ik erbij deed - maar toen ik provisoir stikte, bleek het véél te ruim te zijn. Hoewel ik voor mijn bovenlijf de maattabel kon volgen, bleek bij het passen ook de top te groot te zijn. Om maar te zeggen dat het patroon eerder ruim valt en je best wel eens doorpast vooraleer af te werken.

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Er is helemaal niets mis met de handleiding, je komt er wel maar hier spreekt een rotverwende Vlaming - ik denk uiteraard aan al die goede en uitgebreide fotohandleidingen die wij hier gewoon zijn. Mocht je zin hebben om er zelf aan te beginnen en bovenstaande woorden maakten je wat bang, op de blog van Papercut zelf is er een uitgebreide sewalong die alle stappen uitvoerig documenteert (broek - zwempak - bikini 1 - biais en bandjes maken - bikini 2).

Nu, voor ik het goed en wel wist, zat het onderstuk in elkaar, ik maakte de mid rise pant maar gezien mijn grootte voegde ik 2 extra cm toe bovenaan, niet echt een overbodige luxe, zo bleek bij het passen #bollepoepenhebbenvéélpleknodig. Ik bevestigde de buitenstof en de voering aan elkaar, past eens en had een mini inzinking wegens zo erg niet flatterend - de ijdeltuit in mezelf had het ook wel wat moeilijk met de gigantische afmetingen van het onding. Ik zette mijn bedenkingen opzij, nam de extra toegevoegde centimeters terug in en amuseerde me geweldig - kuch kuch - met het bevestigen van de zwempakelastiek en het netjes maken van de boorden. Ik blijf erbij, elastiek is niet mijn ding en dat zal het wellicht ook nooit worden - meer daarover zodadelijk ;). Hoewel het droog paste, vond ik het in het water toch weer nét iets te los, wat betekent dat de elastiek niet correct bevestigd was - ik stikte die er wel goed in, maar spande niet voldoende aan, ik vind het eerlijk waar een bijzonder moeilijke evenwichtsoefening, die elastiek goed stikken.

500-07
500-08

Wat het bovenstuk betreft, daar zuchtte ik nogal op. Ik moet wel zeggen dat ik dat vooral mezelf aandeed, het patroon is nogal straight forward; een lapje buitenstof en eentje in voeringsstof en that's it. Euh excuseer? Ik heb geen giga boezem maar daar zag ik mezelf toch niet mee wegkomen... ik neusde wat rond en besloot tot het volgende; buitenstof, voering, nog een extra voering én een vulling die ik eruit kan halen mocht ik dat willen. Ik paste en opnieuw had ik hetzelfde voor, te groot - als het 'droog' al te groot is, mag je er vanuit gaan dat het in het water helemaal niet goed komt! Ik nam langs weerzijden 7mm weg maar het had net iets meer mogen zijn - bleek na het dragen in het water.
Ik volgde de handleiding bijna volledig, enkel bij het doorstikken van het middenstuk deed ik eigenzinnig en stikte ik de andere kant op.Ik was een eeuwigheid zoet met het uitdunnen van naden -eigen schuld dikke bult, extra lapjes stof, remember-, was niet zo gelukkig met hoe de handleiding het voorstelt maar hé, ik maakte een bikini. En gij nu.

Oh... ik koos voor lusjes op verschillende plekken en maakte afneembare bandjes die ik op verschillende manieren kan bevestigen. Dat leek mij net iets handiger dan alles vaststikken om dan uiteindelijk niet content te zijn van de plek waar ze zitten ;). Dankzij wat antislip -wahaha, het woord alleen al- blijft alles ook prima zitten als je even aan je kinderen kunt ontsnappen om te lezen ;)

500-09

C  O  N  T  E  N  T  ?  |  Als er iets is dat je moet lezen, is het wel dit... ja! Ik ben content! Het gevoel van zo'n weinig verhullende dingen te maken én er blij mee te zijn, dat is groots. Los daarvan heb ik wel enkele bedenkingen... #schaterlach

Na uitgebreide zwem- en plonspartijen ben ik er nog meer van overtuigd dat het maken van zwemkleding een métier is - eentje waar ik alvast -nog- geen flauw benul van heb. Vooral dat is de reden waarom ik bij een herhaling van dit kunstje zal kiezen voor een patronenmerk dat hierin thuis is. Ja, ik ben groot, ja, ik moet quasi alle patronen aanpassen, maar ervan uitgaat dat rondingen goed uitkomen in twee flutsige lapjes lycra, daar bedank ik de volgende keer voor. Ik bén blij met dit maaksel maar er zijn nog heel wat probeerversies en aanpassingen nodig vooraleer dit mijn favoriete -passende- stuk zal worden.

Ik zag versies die werkelijk stunning zijn, zover wil ik met mijn exemplaar niet gaan. Hoewel ik verzot ben op de stof, komt deze geen beetje tot zijn recht in dit model, mijn fout dus ;). Los daarvan zijn er een aantal dingen die ik niet goed kreeg of waar ik niet enthousiast over ben. Nu kan ik bijvoorbeeld niet verstaan dat ik voor een patroon koos waar 'iedereen' boezemsgewijs maar in moet passen, of je nu een A of een E cup hebt... Onzin natuurlijk. En dat heb ik geweten ook... niet dat er accidentjes voorgevallen zijn maar ondanks mijn verstevigingsactiviteiten zat de top gewoon niet goed. Punt. Iets met wat meer ondersteuning of beugels jong, dat heb ik blijkbaar van doen. Maar vraag me niet hoe ik dat in dit model gefixt krijg... ik weet alleszins waarover ik de komende wintermaanden mag mediteren ;). Net zoals die onderste boord, die er bij mij alles behalve uitziet als bij de dame of de foto #schaterlach #dielengte. Of die uitsnijding van het onderstuk, waar mijn dijen zich toch niet in willen voegen. Nuja, ik daag je uit eens voor jezelf aan de slag te gaan, daar foto's van te maken, die dan te selecteren én toch tevreden te zijn.

500-10

Ik ben me er érg goed van bewust dat mijn lijf niet overeenstemt met dat van de meeste dames die zwemkleding aanprijzen. Geloof me vrij, het was niet mijn ultieme wens hier zo weinig verhuld op het net te komen piepen #schaterlach #understatementofthedecade. Maar we hebben het hier over een maaksel, en als dat zomaar voor een achtergrond hangt te hangen, dan zegt dat helemaal niets. Meer nog, hoe geloofwaardig ben ik als ik zeg dat ik ondanks alles mijn lijf graag zie en er dan voor kies jullie een hoopje lycra zonder inhoud te tonen? Bij deze, hoewel mijn gewicht een absoluut hoogtepunt bereikte - of eerder dieptreurig dieptepunt, het hangt er maar vanaf hoe je het bekijkt #schaterlach - zwier ik mijnenzelven behoorlijk schaars gekleed voor uw neus, zonder enige verontschuldiging voor wallen en kwabben... ♥ mijn lijf.

500-11
| Stof: Half circles black ink (Heleen van den Thillart via Spoonflower) gecombineerd met effen zwarte
lycra van Wild van Stof  | Patroon: Soma swimsuit - Bikini top var. 2 en mid rise pant - van Papercut Patterns  |






Stof in 2017: 23 in  - 87 uit  (11 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit

vrijdag 28 juli 2017

Het begon allemaal goed #schaterlach

498-01

Geen idee hoe ik dat doe, of waarom, maar het blijkt hier quasi altijd uit te draaien op een maaksel-met-een-verhaal. Het gaat van start met een lap prachtige stof, gekocht om er een jumpsuit mee te maken - ik ging voor een volledige kopie van haar exemplaar. Een jojo-ende peer hul je echter niet zo makkelijk in een jumpsuit, dus bleef de stof liggen, wachtend op het perfecte moment. Het grote nadeel van stofjes twee jaar laten rijpen is dat je het wat gehad hebt met de stof... ik verduidelijk, ik vind de stof nog altijd prachtig, maar zou ze vandaag niet meer kopen omdat die -overigens ongelooflijk zachte- stof kreukt als hél. Dus bleef de stof liggen... want om een of andere reden kreeg ik het ook niet over mijn hart om de stof te verkopen.

498-03

Ook al rebelleer ik soms eens, ik weet wel wat voor mijn figuur érg vergevend is. Onder dat motto kwam deze jurk tijdens die warme voorjaarsdagen vaak uit de kast. "Hà" dacht ik, "hét moment om dat patroon nog eens uit de kast te halen". Ik nam het patroon uit de kast en zette de schaar in de stof.


498-04

Nog een andere reden waarom ik deze (kwaliteit, want van hun viscoses ben ik bijvoorbeeld wél nog altijd fan) stof niet meer koop, is dat ze snel rafelt. Onafgewerkte randen - waarom zou ik afwerken, het patroon heeft een naadtoeslag van 1,5cm, ideaal om Engelse naden te maken - een tijdje laten liggen staat garant voor miserie. Dan heb ik het nog niet over een rondje tornen... want hoewel de jurk normaal gezien snel in elkaar zit, kreeg ik het toch maar weer voor elkaar om er behoorlijk lang over te doen. Ik schat zo'n slordige drie maand #schaterlach.

498-05
498-06

M  A  A  T  |  Toen ik aan de jurk begon, paste de vorige jurk perfect. Deze jurk past echter alles behalve perfect - dat ligt niet aan het patroon, eerder aan de +kg die ervoor zorgen dat de jurk gewoon te klein is. Tja, dat heb je met onafgewerkte projecten vermoed ik? Voor het archief, dit is dus maat 14, volgens de maattabel val ik in een 18 - hoewel ik op basis van mijn ervaringen toch zou twijfelen, ik vind ze eerder ruim vallen.

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Als je je verstand er een beetje bij hebt, dan is dit normaal gezien een avond doorwerken project. Mijn grijze cellen waren blijkbaar niet aanwezig, want eerste stikte ik er de rits fout in - gedraaid, écht, nog nooit gedaan, nu dus wel, in een stofje dat quasi ontornbaar is. Op zich al voldoende om naar het verdommenis hoekje te vliegen. Ik wou de randen echter per se afwerken met mijn biaisvoet - wat normaal ook geen probleem is - want niet echt van een leien dakje liep... tornen aan ieder armsgat én aan de halsboord. Toen vloog de jurk in een hoekje.
Ik gebruikte geen gekocht biais, maar maakte biais van de stof zelf - vind ik immers mooier - maar je voelt me al komen dat dit ook niet bepaald een cadeau was #schaterlach. Maar het belangrijkste van al is, ze. is. af.

C  O  N  T  E  N  T  ?  |  En ook zien jullie de schamele rest van de foto's die meneer Khadetjes met zoveel liefde maakte - wat kan ik zeggen, ik was even niet zo mild voor mezelf #schaterlach. En ik plak nu eenmaal niet zo goed op foto's #schaterlach³ - ik ben er ontzettend blij mee. Want geef nu zelf toe, zo'n cirkelrok, dat geeft u toch een instant prinsesgevoel.

498-07
| Stof: Lili (Atelier Brunette) | | Patroon: Felicity Dress van Jennifer Lauren Handmade |







Stof in 2017: 23 in  - 86 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit
M e v r o u w   K h a d e t j e s   v s   d e   u f o ' s :   4  d o w n                                            

zondag 23 juli 2017

Chroniciteit alom

Het blijkt een blijvertje te zijn, dat "chronische", op zoveel vlakken dat ik besloot er toch nog maar wat woorden tegenaan te gooien. Je kunt jezelf wel wat bijschaven maar echt veranderen, daar geloof ik niet in.


M e v r o u w   K h a d e t j e s   v s   d e   o n a f g e w e r k t e   p r o j e c t e n

Ooit, lang geleden was ik een flinke naaister.
Laat me mezelf even verduidelijken.

Ik koos een project, linkte stof en patroon aan elkaar en het hele proces van patroon overnemen, knippen, stof knippen, naaien en afwerken ging van start. Ik begon pas aan iets nieuws - ook in gedachten - op het moment dat de laatste draadjes afgeknipt werden. Naarmate het naaien vlotter ging, of ik op naaidate/weekend ging, durfde ik die volgorde wel eens te doorbreken; knippen in serie, een hele rits patronen overnemen, links en rechts wat knippen of zelfs stikken. Neuroot als ik ben, stop ik alles van eenzelfde project flink bij elkaar, wat er nu voor zorgt dat ik een stapel - nee, ik vertik het van ze te tellen maar het zijn er véél - onafgewerkte projecten heb om u tegen te zeggen. En als ik eerlijk ben, werken die projecten serieus op mijn gemoed, ik word er ongemakkelijk van - dan hebben we het nog niet eens over de dingen waarvan de dragers die maat al achter zich gelaten hebben.

Ik zou mevrouw Khadetjes niet zijn als ik geen plan-van-aanpak - of enkele lijstjes had #schaterlach. Ik rommelde de naaiplek op, sorteerde alle projecten en maakte schoon schip. Enkele projecten - ik zeg maar iets, acht Oliver broekjes zonder boordjes waarvan de bestemmelingen ondertussen al lopen en in het bezit van een volledig gebit zijn? - gingen richting naaister-die-het-mag-hebben-als-ze-het-wil-afwerken. Andere projecten, die kregen een goed zichtbaar schap in de kast en een plek op mijn werk-af-lijstje. Ik geef mezelf tot het najaar begint om deze nog af te werken en probeer in tussentijd zo weinig mogelijk nieuwe dingen aan te pakken. Ja, ik laat er bewust nog af en toe iets tussen glippen want mezelf kennende zou het naaien anders een moetje worden en dat mijn lieve vrienden, dat marcheert hier niet al te goed. Maar euh, ik beloof alvast te proberen het nooit meer zo ver te laten komen, erewoord!

Vooraleer je denkt dat ik knettergek ben om dat hier 1. zwart op wit te zetten en 2. het zover te laten komen, véél van de stapel heeft veel te maken met onderstaande puntje, dat lijf van mij ;). Soms kan ik bijvoorbeeld ook alleen maar even knippen voor ik forfait moet geven, en vaak kies ik daar dan ook voor omdat ik het gevoel wil hebben dat er iets uit mijn handen voortkomt.


H o e   h e t   d a n   g a a t   m e t   d a t   l i j f   ?

Ik probeer dat hier wat plezant te houden, in mijn virtuele thuis... op af en toe wat gezaag na, houd ik de meeste dingen die niet met mijn maaksels te maken heb waar ik vind dat ze horen, binnenskamers van mijn bakstenen huis - geen vinger naar wie dat anders doet, dat is een keuze die iedereen zelf maakt. Ondertussen ben ik in drie pijnklinieken uitbehandeld en moet ik het doen met chronisch (spier)pijnpatiënt. Gezellig bedoening daar, in die hoofden van die dokters #schaterlach.

Nee, ik ga er niet aan dood. Nee, ik zie er -meestal- niet ziek uit. En ja, "het valt wel mee". En tuurlijk, er zijn heel wat mensen die er heel wat erger aan toe zijn. Maar om te zeggen dat het hier een pretje is, dat doet de werkelijkheid onrecht aan. Het is ondertussen glashelder dat het nooit meer 'gewoon' of evident zal zijn.

Ik zou er zoveel over kunnen schrijven, over welke stomme maar 'normale' dingen plots niet meer gaan of hoe alles wat je doet onverbiddelijk afgerekend wordt, maar ik er zie het nut niet zo goed van in.
Veel dingen snap je maar écht als het je zelf doorzwommen hebt. Getraind in empathie, hoopte ik te weten hoe je dingen kunt omvatten, maar tenzij je eigen lijf zo'n 24op24 schreeuwt, heb je er geen flauw benul van. Laat staan van wat het met jou doet als mens, want voortdurend pijn hebben, daar wordt je niet bepaald vrolijk van.


M e v r o u w   K h a d e t j e s   v s    h e t   l i j f

Waar ik de vorige keer voorzichtig positief was, hang ik nu aan het andere eind van de slinger. Het gaat even niet. Ik moet veel 'nee' zeggen en de weinige keren dat ik - pas op, met volle overtuiging - iets doe, krijg ik een weerbots die dagenlang duurt. Hoe onnozel of ambetant dat me soms maakt, toch ben ik fan van mijn eigen lijf... Door het uitproberen van verschillende soorten medicatie is er zoveel meer lijf dan ik zou willen - ik zeg het je, een kilo of vijf erbij op luttele weken, daar draaien wij onze hand niet voor om - en het is soms slikken als de spiegel je wat anders toont dan wat er in je hoofd zit. En toch mannekens, en toch.

Als er op een of andere dwaze manier een les uit te leren valt, kan ik niet anders dan dankbaar zijn voor iedere nieuwe dag, met stip eentje waarop het 'gaat' maar als dat niet kan, een gewone dan, in ieder geval een waar kleine of grootse gelukjes op mijn pad komen. Ik weet alleszins dat ik ze met heel andere ogen bekijk en koester ♥.

Ik besef heel goed dat dit een vreemd bericht is om te lezen, het was het ook om het te schrijven. Er zijn zoveel rondvliegende gedachten dat het moeilijk is ze te filteren. En toch.
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat het niet 'goed' is om alleen maar een bepaald beeld op te hangen, ik wil jullie niet alleen vertellen over hoe ik dingen maak, maar ook over de manier waarop dat gaat... en dan hoort dit bericht er even goed bij. Gewoon, om het jullie te vertellen, niet meer, niet minder. Want in the end is deze plek een van mijn kleine gelukjes, dus vertel het me eens, kwam er vandaag al eentje op jouw pad?

woensdag 19 juli 2017

Terg eens een ontwerper


Mensen die mij van iets dichterbij kennen, zullen wellicht instemmend knikken als ik mezelf omschrijf als een mislukte wervelwind - niet dat ik er enig benul van heb hoe een gelukte wervelwind er dan uit zou moeten zien #schaterlach. Ik heb nogal de neiging er een serieus tempo op na te houden en af en toe heb ik een geweldig geconcentreerde uitbarsting van activiteit. Mezelf kennende kan ik je alleen maar aanraden op zo'n momenten niet in mijn weg te lopen.

497-02
497-03

Het lijf vraagt echter om traagheid, een traagheid die ook doorgetrokken wordt in mijn naaisels. Ik kan het gewoon niet meer, naaien tegen dat razende tempo van die eerste dagen/jaren. Eigenlijk stoort me dat -nu- niet meer, ik kies er met zoveel meer liefde mijn projecten uit, en kan me soms geweldig uitleven in het uitpuren en genieten van die traagheid. Zo rolde er een short van onder mijn machine die er wellicht zou voor zorgen dat ik na het eerste exemplaar uit een confectieatelier zou gezwierd worden, of die onbetaalbaar zou zijn door alle uren die erin kropen. En dat terwijl het "gewoon een domme scoutsbroek is" - dixit meneer Khadetjes.

497-04
497-05
497-06
497-07

Ik stikte een veelvoud aan shortjes precies zoals ze moesten zijn, keurig proberend me aan elke letter van de handleiding te houden. Eensklaps was het vat op - en nee, het kon nog niet op zijn want er stonden best nog wel enkele exemplaren op de planning. Ik grinnikte even en besloot mijn goesting te doen.

Zijnde; ik wou brede zakken in plaats van smalle #check, ik draaide gewoon het patroondeel om en knipte ze in de breedte in plaats van in de lengte én ik wou rechte pijpen zonder de plooitjes #check, ik tekende een hoek aan het afgeronde patroondeel. Oh, en een overslag wou ik ook érg graag, dus die zette ik eraan. En rivetten, véél rivetten, de een al beter erin geklopt dan de ander ;). Kortom een short zo tegendraads als maar zijn kan.

497-08
497-09

Een blik op de bovenstukkenschuif leerde me dat het kind allesbehalve nood had aan nog een extra tshirt... maar ik had nog een restje over en we weten allemaal dat die restjes tot in het oneindige blijven liggen als je dat niet onmiddellijk aanpakt. Ik haalde opnieuw het planB patroontje boven en in een mum van tijd bleef er van dat restje niets meer over.

497-10
| Stof short: gekregen van An | Stof bloesje: restje uit de voorraad (Lucy has a secret)
| Patroon short: Skip the rope (Mind the Whale) | Patroon bloes: planB tshirt (patroonloos dus) |






Stof in 2017: 23 in  - 84 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit
M e v r o u w   K h a d e t j e s   v s   d e   u f o ' s : 3  d o w n                                       

vrijdag 14 juli 2017

"Of ze dat meende?"


Het zal zo'n tien jaar en een beetje geleden zijn, ik hoor het haar nog zeggen "en je jurk, wat ga je aandoen?" Met een ongetwijfeld dwaze grijns op mijn gezicht had ik haar net verteld dat er een trouw zat aan te komen. Naaister in hart en ziel, gingen haar gedachten onmiddellijk tot de kern van de zaak. Daar had ze me, een jurk, daar had ik -nog- niet aan gedacht, ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Visioenen van mezelf op mijn trouwdag, die had ik niet, geen idee hoe dat plaatje eruit moest/zou zien. Ik onthield wél wat ze eraan toevoegde; "dat als ik niets zou vinden, ze altijd mijn jurk wou maken".

496-02
496-03

Luttele weken later stond ik met een klein hartje terug bij haar, in een of andere mottige kelder, "of ze dat meende, dat van die jurk?".
Het was niet van moetes maar de tijd tussen dè vraag en de bruiloft was eerder kort. Zo kort dat iedere trouwjurkenverkoopster of feestzaaleigenaar spontaan begon te lachen na mijn antwoord op wanneer de grote dag dan wel was #schaterlach. Enter die goede ziel die kon naaien en me een prachtig cadeau gaf dat ik toen - hoe dankbaar ik ook was - niet op waarde kon schatten. Zeg nu zelf, een kleine, feestelijke clutch om haar nog eens te bedanken, dat is nu toch geen moeite te veel?

496-04 496-05 496-06
496-07

M  A  A  K  P  R  O  C  E  S  |  Hoe je het ook draait en keert, iets maken voor een andere naaister, dat vind ik altijd wat spannend. Gaan ze dat wel leuk vinden? Of mooi? Of gebruiken? En gaan ze niet alle foutjes zien, dat ene stiksel dat nét niet zo recht is als je gewild had?
Ik bonjourde alle bedenkingen buiten en begon een aantal mogelijkheden te etaleren... probleem nummer twee, dat kiezen, dju toch, het was een zware bevalling deze keer - normaal heb ik daar geen last van. Helemaal achterin de doos ontdekte ik nog een prachtige lapje zilveren croco kurkleer, eentje dat ik bewaarde voor een speciale gelegenheid. Ik kon geen beter moment bedenken om er de schaar in te zetten.

Ik wou dat ik kon zeggen dat het van een leien dakje liep maar dit exemplaar had best wel een hobbelig parcours - rode draad door de meeste van mijn -recente- naaisels, dus ik ben zo vrij me er niets van aan te trekken. Ik knipte tergend langzaam alle benodigdheden, niets aan de hand... tot ik bij de versteviging kwam; voor het formaat vond ik de style-vile die ik in huis had precies wat te dik, ik gebruikte dat nog nooit, naja, ik deed het zowat in mijn broek. Fast2fuse dan maar, ik werk er wel niet zo graag mee maar hé, ik moest het tasje niet draaien dus dat ging wel in orde komen. De merde was dat het een restje was, net niet genoeg - ging ik wel oplossen door twee stukken tegen elkaar te strijken. Ik treed niet verder in detail, neem gewoon van mij aan dat je dat beter niet doet.

De instructies zijn glashelder, denken is niet nodig, de handleiding neemt je mooi bij de hand. Precies wat ik nodig heb in tijden van het-lijf-wil-weer-niet-mee, dus ik liet me volledig gaan. Tot het moment dat mijn trouwe werkpaard niet wilde. Ik herhaal het, niet! Ik mocht het ding nog zo vriendelijk toespreken, het stiksel waarmee je de zijkanten vastzet trok werkelijk nergens op, groen, geel én oranje werd ik ervan! Nadat ik het niet zo olijk aan de kant zwierelde, bedacht ik dat het misschien gewoon kwam omdat het transport van mijn naaimachine last had van het gladde leer en het beroerde stiksel daaraan lag. Ik verzamelde mijn geduld en een reepje stickvlies -- zonder zwans, heb je dat niet in huis, kopen die handel! Ik heb geen aandelen in eender welke fourniturenwinkel/groothandel of -leverancier, maar ik beloof je mooie knoopsgaten zonder tegensputterende machines, gladde stofjes die zich voorbeeldig gedragen en nu dus ook de mooiste stiksels ooit op gladde, tegenwerkende clutch'kes - en mijn naaimachine gedroeg zich voorbeeldig. Ik prees mezelf dat ik croco kurk koos - mild zijn voor jezelf, wat een deugd is dat! - en dat er van de gefrustreerde tornsessie niets te merken was.

Oh... Mieke heeft prachtige klemmetjes om een ketting aan te bevestigen, maar de rebel-van-het-spel vond die iets te opvallend naar mijn zin. Ik gebruikte een zeilring (met tegenring, omdat dat toch mooier is) en bevestigde de haakjes van de ketting, het kan moeilijk simpeler.

C  O  N  T  E  N  T  ?  |  Je houdt het niet voor mogelijk dat ik zo'n epistel kan schrijven over zo'n klein tasje - het is écht maar een klein ding - of het rampscenario dat zich weer maar eens voltrok - een korreltje zout als je meeleest is nooit een slecht idee #schaterlach. En toch, ik overwoog serieus rond sluitingstijd de bloemist te overvallen om haar een bos bloemen te geven zodat ik dat kleine ding zelf kon houden, dat zegt voldoende, niet?

496-08
| Stof: kurkleer croco zilver (K-bas) | Sluiting: Rozy sluiting nikkel | Stof voering: Marby mineral dust (Lotta Jansdotter) |






Stof in 2017: 23 in  - 83 uit  (10 gekocht&verwerkt - 14 verkocht - 7 gekregen)  - #1in3uit